Romanez

Er zijn van die concerten, die je eigenlijk niet moet proberen te verslaan, omdat ze onbeschrijflijk fantastisch waren... Maar toch ga ik een poging wagen als het gaat om de 17e mei, het Midzomernacht Zigeunerfestival te Delft.

Mijn broer is zo'n Delftenaar, zo'n fietsenmaker, en dus is deze stad net iets bijzonderder dan een willekeurige andere stad in Nederland. Een etentje met de familie in het pittoresque Delft was dan ook een 'must'. Hansje schoof gezellig aan in Restaurant Cafe de Wijnhaven en speciaal voor ons artiesten zette de bediening de sokken erin, zodat we op tijd in societeit Phoenix zouden kunnen verkeren.

Na een heerlijk diner, betraden we de societeit, niet dermate "cool" als de woordkeuze doet vermoeden, maar in een vliegende haast, omdat 'last minute' het program was omgegooid. Snel vloog ik in mijn nachtblauwe Romanez vestje en zodra iedereen bij elkaar was in vol ornaat, kon de jaarlijkse midzomernacht voor ons beginnen.

Dachten Elisabeth en ik dat de voorbereidingen in de vorm van een bezoekje aan Delft gezellig waren, deze nacht overtrof alles. De bibliotheek vulde zich in rap tempo met onze meest trouwe en enthousiaste fans, i.e. onze ouders/families/vrienden, en nieuwsgierige luisteraars, die van heel het land waren gekomen om dit feest mee te maken. Het was een genot om voor een dermate gevariëerd en zigeunermuziek liefhebbend publiek op te treden. Des te uitbundiger het publiek werd, des te uitbundiger gingen wij spelen. Er werd geklapt, gefloten, gejoeld en we gingen door tot het laatste moment, tot de volgende stonden te popelen het podium te betreden om de bibliotheek om te toveren tot hun eigen feest.

Na ons eigen optreden, stortten we ons in de feestvreugde, dan wel in de borrelzaal, dan wel in één van de andere in muziek gehulde ruimtes. Tot één van de absolute hoogtepunten behoorden uiteraard de échte Hongaren, die lieten horen hoe het hoort, maar het grootste hoogtepunt voor mij was nog altijd het spetterende optreden van Romanez.